Κυριακή, 27 Σεπτεμβρίου 2015

κανε την ζωη σου να μοιαζει με ονειρο9

Έχουμε αφθονια αλλα δεν εχουμε γενναιοψυχια...Ειμαστε πλουσιοι,αλλα ειμαστε λιγοτεροι ελευθεροι...Καταναλωνουμε περισσοτερα,μα ειμαστε πιο αδειοι....Εχουμε περισσοτερα ατομικα οπλα ομως ειμαστε πιο ανυπερασπιστει...

ΓΙΑΤΙ ΖΩΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΟΤΙ ΒΛΕΠΕΙΣ ΚΑΙ ΑΓΓΙΖΕΙΣ......ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΟΣΑ ΝΙΩΘΕΙΣ ΚΑΙ ΑΙΣΘΑΝΕΣΑΙ.....
ΚΑΠΟΙΕΣ ΦΟΡΕΣ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΚΟΙΤΑΜΕ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ!!!!!!!!!!!!!

Δευτέρα, 1 Ιουνίου 2015

Εξυπνες φράσεις







Μήπως έχετε βαρεθεί τις χυλόπιτες; Με τις παρακάτω φράσεις ΚΑΜΜΙΑ δεν θα σας απορρίψει. Αλλά και εσείς πρέπει να κάνετε σκληρή προπόνηση, να παίρνετε το ανάλογο αισθησιακό ύφος και κυρίως αυτοπεποίθηση:

01. Μήπως είσαι κουρασμένη; Ερχόσουν στο μυαλό μου όλη μέρα.

02. Ωραίο φόρεμα. Θα έδειχνε πολύ πιο όμορφο κρεμασμένο στο δωμάτιό μου.

03. Συγγνώμη, έχασα τον αριθμό του τηλεφώνου μου, μήπως μπορείτε να μου δανείσετε τον δικό σας;

04. Γάμησέ με αν κάνω λάθος, αλλά Ανδρομέδα δεν λέγεσαι;

05. Αν είμασταν σκιουράκια θα έβαζα ένα φουντούκι στην τρύπα σου.

06. Αυτό το φόρεμα φαίνεται σπουδαίο επάνω σου! Επίσης και εγώ επάνω σου καλά θα έδειχνα!

07. Παίρνεις πίπες σε αγνώστους; όχι; τότε να σου συστηθώ, λέγομαι Ρούλης.

08. Ε, μωρό, θες να φάμε πίτσα και να γαμηθούμε; όχι; γιατί δεν σου αρέσει η πίτσα;

09. Θες να παίξουμε το λιοντάρι; γονάτισε στα τέσσερα και φάε το κρέας μου.

10. Ξέρεις τι θα πήγαινε όμορφα επάνω σου; Εγώ!

11. Θες να κάνουμε μαθηματικά; Θα προσθέσουμε εμένα και σένα, θα αφαιρέσουμε τα ρούχα μας και θα πολλαπλασιαστούμε!

12. Ξέρεις τι μου αρέσει γύρω από σένα; Τα χέρια μου!

13. Είμαι δωρητής οργάνων σώματος, μήπως σου χρειάζεται τίποτα;

14. Είσαι τόσο γλυκιά, ώστε μόλις σε είδα έπαθα τερηδόνα

15. Α, ώστε εσύ προκαλείς το φαινόμενο της παγκόσμιας αύξησης της θερμοκρασίας

16. Μήπως έχεις τηλεκάρτα; θέλω να πάρω την μητέρα μου και να τις πω ότι μόλις τώρα βρήκα την γυναίκα των ονείρων μου

17. Πιστεύεις στον Θεό; ωραία γιατί εγώ είμαι η απάντηση στις προσευχές σου

18. Μοίαζεις με την τρίτη γυναίκα μου, τι; πόσες φορές παντρεύτηκα; Δύο

19. Λέγομαι και "καφές" γιατί θα σε κρατήσω ξύπνια όλη νύχτα

20. Ο πληθωρισμός δεν είναι το μόνο πράγμα που σηκώνεται εδωπέρα

22. Ξέρεις ότι είμαι μάγος; Λοιπόν, θα έρθεις στο σπίτι μου, θα το κάνουμε και μετά θα εξαφανιστείς!

23. Έχω και μια ρομαντική πλευρά. Πάμε στο δωματιό μου να δούμε αν θα την βρεις;

24. Μήπως λέγεσαι "Gillette"; Γιατί; μα είσαι ό,τι καλύτερο για τον άνδρα!

25. Έχασα το πάνινο αρκουδάκι μου. Θα κοιμηθείς εσύ μαζί μου;

26. Bond. James Bond

27. Το χρώμα των μαλλιών σου ταιριάζει τέλεια με το χρώμα στο μαξιλάρι μου.

28. Μήπως είσαι ο διακόπτης μου; μόλις σε βλέπω, με ανάβεις!

29. Μου φαίνεσαι γνωστή, εσύ δεν είσαι το κορίτσι στα όνειρά μου;

30. Πότε πρέπει να επιστρέψεις στον Παράδεισο;

31. Είσαι πολύ όμορφη, μήπως ξέρεις να μαγειρεύεις και να σιδερώνεις;

32. Μήπως ξέρεις από Πρώτες Βοήθειες; μόλις σε είδα μου κόπηκε η αναπνοή!

33. Είμαι καινούργιος στην πόλη, μπορείς να μου δώσεις οδηγίες για να βρω το σπίτι σου;
34 Κ: Σας έχω ξαναδεί ; Γ: Ναι, είμαι ρεσεψιονίστ στην κλινική αφροδισίων νοσημάτων

35 Κ: Αυτή η θέση είναι άδεια ; Γ: Ναι είναι, αλλά αν κάτσεις, θα γίνει άδεια η δική μου

36 Κ: Σπίτι μου ή σπίτι σου ; Γ: Και στα δύο, ο καθένας μας στο δικό του

37 Κ: Γεια, είμαστε στο μπαρ για τον ίδιο λόγο; Γ: Ναι, ας βρούμε καμμιά γκομενίτσα

38 Κ: Θα έδινα τον εαυτό μου σε σένα Γ: Δεν δέχομαι φτηνά δώρα

39 Κ: Το κορμί σου είναι ένας ναός Γ: Ναι, αλλά δεν έχει θεία λειτουργεία σήμερα

40 Κ: Θα πήγαινα μέχρι την άκρη του κόσμου για σένα Γ: Ναι, αλλά θα έμενες εκεί ;

41 Κ: Θα σου έδινα τα πάντα Γ: Ωραία, ας αρχίσουμε με τον τραπεζικό σου λογαριασμό

42 Κ: Ποιό είναι το αγαπημένο σου σλόγκαν ; Γ: Μην μπαίνεις

κανε την ζωη σου να μοιαζει με ονειρο

Η ζωη πρεπει να εχει νοημα,αυτο επιβαλλεται!!
Αλλα ο ανθρωπος οφειλει να φτιαξει το νοημα της ζωης του μονος του..





''ΥΠΑΡΧΩ''σημαινει δημιουργω μονος μου την ουσια μου,το νοημα της ζωης μου!!!

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΑΤΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ.......


ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΑΥΘΕΝΤΙΚΑ,ΓΝΗΣΙΑ,ΑΛΗΘΙΝΑ!!!

Δευτέρα, 16 Ιουλίου 2012

στην ζωη μας πολλα συναισθηματα εχουν αξια,ενα απο αυτα ειναι και η
αγαπη.Η κινητηριος δυναμη της καρδιας.Εδω ομως εμφανιζεται ενα
θεμα....το αν θα αντεξει η αγαπη στο περασμα του χρονου.Κανοντας λοιπον
μια απλη σκεψη,για μενα σημασία δεν έχει ποιος θα πει πρώτος το σ'
αγαπώ....Σημασια εχει ποιος θα 'χει τη δύναμ...η και το κουράγιο να νικήσει τα αδιέξοδα καινα το κρατήσει ως το τέλος..



ην αρχη που θα ξεκινησουμε την ζωη μας,μεχρι το τελος της,παντα
υπαρχουν δακρυα στα ματια μας,ειτε απο χαρα,ειτε απο ευτυχια,ειτε απο
λυπη.Και ομως....υπάρχουν τα δάκρυα της καρδιάς που δεν φτάνουν ποτέ στα
μάτια.Δακρυα αληθινα που ποτε δεν προκειται να βρεξουν τα ματια
μας.Αυτα τα δακρυα ειναι που μας δινουν ζωη.


Πέμπτη, 26 Μαΐου 2011


Ήταν που λέτε μια φορά ένα σκιουράκι. Ούτε όμορφο, ούτε άσχημο. Ούτε έξυπνο, ούτε κουτό. Ένα συνηθισμένο σκιουράκι ήτανε, που θα 'μοιαζε μ' όλα τα' άλλα, αν δεν είχε μια παράξενη συνήθεια. Μόλις σουρούπωνε, το 'σκαγε απ΄ τη φωλιά του και πήγαινε και στηνότανε στην άκρη του δάσους, δίπλα στο ποτάμι, καρτερώντας τα ζώα που πήγαιναν να πιουν νερό... Περνούσαν λέαινες, ζαρκάδια κι αρκούδες και λαγοί κι ασβοί και βατραχάκια... Το σκιουράκι ένιωθε πως με όλα έμοιαζε λιγάκι, πως όλα τους είχανε κάτι όμορφο, κάτι ξεχωριστό. Έτσι, τα σταματούσε όλα, τα κοίταζε στα μάτια και τα ρωτούσε:

- Μπορείς να μ' αγαπάς;

Τα πιο πολλά γελούσαν. Αλλά δεν έμπαιναν στον κόπο να απαντήσουν. Και άλλα του έλεγαν: Δεν έχω χρόνο - ή δεν ξέρω τι είναι ν' αγαπάς... Κι αυτό γινόταν κάθε σούρουπο κι έτσι είχαν τα πράγματα, ώσπου μια μέρα, το σκιουράκι ξαναρώτησε κι ένας ασβός του χαμογέλασε και του είπε:

- Μπορώ. Έλα να αγαπηθούμε.

- Μπορείς; Πόσο χαίρομαι! Πες μου, όμως, τι πά' να πει ν' αγαπηθούμε;

- Λοιπόν, το πιο σπουδαίο είναι να μη βιαστείς να καταλάβεις. Και τώρα άκου: Ν' αγαπηθούμε, πρώτα-πρώτα πά' να πει να κοιταζόμαστε στα μάτια.

Κι έτσι κοιταζόταν στα μάτια για μερόνυχτα...

- Τώρα αγαπιόμαστε;

- Όχι βέβαια. Αλίμονο αν ήταν τόσο απλό.
Ν' αγαπηθούμε πά' να πει να φτιάξουμε κάτι μαζί.

Κι έφτιαξαν πράγματα μαζί. Κι ήταν τόσο χαρούμενα!...

- Τι ωραίο να σ' αγαπάω! Τώρα δεν αγαπιόμαστε;

- Όχι ακόμα. Γιατί ν' αγαπηθούμε πά' να πει και να 'χουμε κάτι ο ένας απ' τον άλλον. Δώσ' μου λίγο απ' το καστανόμαυρο τρίχωμά σου κι εγώ θα σου δώσω απ΄ το κίτρινο των ματιών μου.

Κι έκαναν έτσι...
Το σκιουράκι καθρεφτίστηκε στα μάτια του ασβού και καμάρωσε την κίτρινη λάμψη τους στα δικά του μάτια. Κι ύστερα του χάρισε το πιο γλυκό καστανόμαυρο τρίχωμα που είχε στην πλάτη του.

- Τώρα αγαπιόμαστε;

- Όχι, όχι ακόμα. Μας μένει το πιο δύσκολο. Πρέπει να αγκαλιαστούμε σφιχτά, πολύ σφιχτά, και να τρέξουμε στον ήλιο, καβαλώντας μιαν αχτίδα από φως. Έλα, με το ένα, με το δύο, με το τρία, να προλάβουμε αυτήν εκεί την αχτίδα.

- Ένα, δύο, τρία, εεεεεεεεεεεεεε... ωπ!

- Τώρα αγαπιόμαστε;

- Τώρα.

Και που λέτε, όσο κι αν φαίνεται παράξενο, κάπως έτσι έγινε κι έτρεχαν για τον ήλιο. Κι άρχισε να πέφτει βροχή, γλυκιά σα μέλι. Ήταν τα δάκρυα της χαράς τους, που απ' την τεράστια ταχύτητα - που ζάλισε όλα τα πουλιά κι όλα τ' αστέρια - έγιναν ένα... Κι ύστερα βγήκε ένα ουράνιο τόξο τόσο λαμπερό, που όλοι στη γη βάλανε το χέρι πάνω από τα μάτια να μην τυφλωθούνε, κι αναρωτιόντουσαν τι είχε συμβεί πάνω απ' τα σύννεφα...
Και πέρασε καιρός. Να 'τανε χρόνια, να 'τανε ένα λεπτό μονάχα, κανένας δε θα μπορούσε να μας πει, γιατί ο χρόνος ήταν άχρονος, μέχρι που ο ασβός ψιθύρισε:

- Κουράστηκα. Μη σου κακοφανεί. Μπορεί και να ζαλίστηκα απ' το τρέξιμο. Θα 'θελα να γυρίσω πίσω.

- Κουράστηκες; Όμως, δεν τρέχουμε πατώντας στο χώμα. Είναι το φως που μας κουβαλάει. Δεν είναι κουραστικό.

- Για μένα είναι. Έπειτα το 'χω ξανακάνει. Λίγοι το αντέχουν δεύτερη φορά. Είν' επικίνδυνο. Γυρίζω πίσω...

Αυτά είπε. Και με μεγάλη ευκολία, πήδηξε σ' ένα μετεωρίτη που κατέβαινε στη γη και χάθηκε...

- Μη φεύγεις, φώναξε το σκιουράκι. Φοβάμαι πως δε θα μπορέσω ποτέ πια να σταματήσω, κι είν' αστείο να τρέχω μόνος μου στον ουρανό...

Όμως, τη φωνή του την άκουσε μονάχα το σκοτάδι, κι ίσως - δε σας τ' ορκίζομαι - το φεγγαράκι που πρόβαλε πίσω από ένα σύννεφο δειλά.

- Εεεεεεε... ωωωωωωωωωω... Είναι κανείς εδώ; Δεν έχει νόημα πια να πάω στον ήλιο. Ποιος θα μπορούσε να μου πει πώς θα ξαναγυρίσω πίσω;

Αλλά το σύμπαν εκείνη τη στιγμή ήτανε άδειο, κι έτσι δεν του απάντησε κανένας.

- Μου φαίνεται πως τώρα τρέχω πιο γρήγορα από πρώτα.
Κι άρχισα να κρυώνω. Κι αν τρέχω έτσι μόνο μου για πάντα; Εεεεεεε... ωωωωωωωωω... Βοήθεια! Δεν είναι κανείς εδώ;

Τότε, μια μικρή φωνούλα έφτασε στ' αφτιά του,
τόσο γλυκιά και σιγανή σα να 'βγαινε από μέσα του.

- Ψιτ, ψιτ! Σκιουράκι!

- Μου μίλησε κανείς; Τίποτε δεν βλέπω.

- Ψιτ, εδώ δίπλα στην κοιλιά σου. Είμαι η ηλιαχτίδα που σε κουβάλησε μαζί με τον ασβό βόλτα στον Γαλαξία.
Ακόμα πάνω μου τρέχεις. Άκου. Μόνο εγώ μπορώ να σε γυρίσω πίσω. Πρώτα θα μπούμε σε τροχιά γύρω από τη γη, ύστερα σιγά-σιγά θα κατέβουμε. Μόνο που 'χω τρέξει άπειρα χιλιόμετρα κι η ενέργειά μου έχει σχεδόν εξαντληθεί. Για να γυρίσουμε πρέπει να θυσιάσεις κάτι από σένα, να το καίω, να γεμίζω τις μπαταρίες μου, να προχωράμε...

- Ότι πεις. Τι θες να θυσιάσω;

- Ξέρω κι εγώ;... Το τρίχωμά σου, τις πατούσες σου,
ένα κομμάτι από την καρδιά σου...

- Το τρίχωμά μου, οι πατούσες μου, δικά σου. Μόνο που καρδιά δεν έχω πια. Την πήρε ο ασβός μαζί του. Κι αυτό δεν αλλάζει...

- Εντάξει, παίρνω τις πατούσες σου. Ελπίζω να μας φτάσουν. Καίω την πρώτη... Μην πονάς πολύ. Μην κλαις, δεν το αντέχω. Ησύχασε. Κρατήσου τώρα. Αλλάζουμε πορεία.

Κι έτσι μπήκανε σε τροχιά... Το σκιουράκι μ' ένα πόδι,
κοίταζε τη γη - τόσο μικρούλα - κι όμως του φαινότανε
πως διέκρινε στο δάσος τον ασβό του.

Κι ήταν το κέντρο της γης ο ασβός γι' αυτό. Μόνο εκείνος μέτραγε εκεί κάτω. Τίποτ' άλλο.

- Παράξενο να μπαίνεις σε τροχιά. Το κέντρο της ζωής σου είν' αυτό το κάτι που τρέχεις γύρω του. Κι όμως είν' άσκοπο να τρέχεις, γιατί δεν μπορείς να το φτάσεις,
ούτε και να ξεφύγεις απ' αυτό...

- Σσσσσσστ! Μη μιλάς, δάγκωσε τα χείλη, είπε η λιαχτίδα.
Καίω τη δεύτερη πατούσα. Καταβαίνουμε...

Κι αρχίσανε να κατεβαίνουν κάνοντας τούμπες στον αέρα, μέσα σε ρεύματα τόσο τρελά, που όλα δείχνουν πως δίχως άλλο θα γκρεμοτσακιστούνε. Το σκιουράκι δίχως πόδια, κι η γη να μεγαλώνει, να μεγαλώνει, το δάσος να φαίνεται πια καθαρά, τα δένδρα, τα πουλάκια, το ποτάμι και ξαφνικά... Πλατς!... Και μετά τίποτα...
Όταν το σκιουράκι, ύστερα από ώρα, άρχισε να συνέρχεται, πόναγε σ' όλο του το κορμί. Όμως κατάλαβε πως κάποιος ήταν κοντά του και του έβαζε οινόπνευμα κι ύστερα φυσούσε τις πληγές για να μην τσούζει, και του 'βαζε κομπρέσες κι επιδέσμους και το χάιδευε...

- Ο ασβός μου, σκέφτηκε κι άνοιξε τα μάτια.

Όμως, είδε να σκύβει πάνω του ένας κάστορας. Ήταν ένας μικρόσωμος κανελής κάστορας μ' αστεία μουσούδα, που όμως το βλέμμα του ήταν τόσο φωτεινό, που σαν σε κοιτούσε νόμιζες πως λαμπύριζαν πυγολαμπίδες στη ματιά του. Κι είχε ένα χαμόγελο τόσο, μα τόσο τρυφερό, που το σκιουράκι ούτε να δακρύσει από ευγνωμοσύνη δεν μπορούσε. Κοιταζόταν σιωπηλά ώρα πολλή. Ύστερα, ο κάστορας ρώτησε κάτι που το σκιουράκι άπειρες φορές είχε ρωτήσει πιο παλιά, όταν ήταν ανυποψίαστο για όλα...

- Μπορείς να μ' αγαπάς;

Το σκιουράκι αναστέναξε, χωρίς καθόλου λύπη.

- Φοβάμαι πως δεν μπορώ. Δεν έχω πια καρδιά για ν' αγαπήσω...

- Δεν πειράζει. Αν το θες, θα σου δώσω ένα κομμάτι απ'τη δικιά μου.

- Όμως ν' αγαπηθούμε πά'να πει να τρέχουμε μαζί - κι εγώ δεν έχω πόδια.

- Να τρέχουμε, έτσι άσκοπα, γιατί; Ν' αγαπηθούμε πά' να πει να κάνουμε μαζί ένα δρόμο, όπως μπορούμε. Το πιο σπουδαίο είναι να 'μαστε οι δυο μας, και όχι πόσο γρήγορα θα τρέχουμε, ούτε που θα πάμε... Μικρό μου σκιουράκι, αν μπορείς να μ'αγαπάς, θα σου φτιάξω ξυλοπόδαρα από αγριοτριανταφυλλιά. Κι αν δε θες, θα σε μάθω να περπατάς με τα χέρια. Κι αν κουραστείς, θα σε πάρω αγκαλιά και θα 'ναι πιο όμορφα, γιατί θ' ακούω την ανάσα σου κι η μυρωδιά σου θα μπει μέσα στο πετσί μου
και δε θα ξέρουμε αν είσαι εσύ ή εγώ, εγώ ή εσύ,
θα 'μαστε εμείς...

Τι έγινε μετά, κανείς δεν έμαθε στα σίγουρα - κι εγώ που να το ξέρω; Λένε πως τους είδανε να φεύγουνε για την Ανατολή, περπατώντας με τα χέρια, και να γελάνε, να γελάνε... Ο απόηχος απ' το γέλιο τους ξέμεινε στα φυλλώματα των δένδρων - λένε... Πάντως, ποτέ - μα ποτέ - κανείς πια δεν τους ξανάδε...

Κυριακή, 30 Ιανουαρίου 2011

Πέμπτη, 20 Ιανουαρίου 2011

Goin' Through & Alkistis Protopsalti-Oi psixes

Λευκη Σιωπή..



-Tι απομένει από ενα σύννεφο.. ....
-οι ψυχές αυτών που το βλέπουν πριν γινει σταγόνες και μετατρέπεται μετά σε νότες από το τραγούδι... ...
-TI απομενη απο μια σκεψη που την σκορπα ο ανεμος...........
η γεύση της.

Τα Oνειρα μου κρύβονται σκεπασμένα
στο πάπλωμα που' χουν στρώσει
τα σύννεφα .............
μια διε3οδο αναζητούν
σαν τον γλάρο που παίζει με τα κυματα της 8αλασσας και που
οι επιβάτες της καρδιάς μου.δεν μπορουν να κανουν τπτ αλλο απο το να τους χαζευουν ,ελπίζοντας............
Κύματα τα λόγια, κυματιστές οι σκέψεις
Οσμές οι αγκαλιές, και το
ευωδιαστό σου τρέμουλο στο ανακατεμα κι στο στροβιλισμα των σκεψεων.........

Να' ναι τα διαπλατα φτερα των γλαρων..
ή η απραντοσηνη της θάλασσα της μοναξιάς μου
που ακούνε ?........μποούν αραγε να ακουσουν αυτα που 8ελω να πω....???

Μονάχα το πέλαγος μπροστά..απεραντο ,μοναχικο και τοσο σιωπιλο..
μπορείς να διακρίνεις την πορεία?
και να ονομάσει τις στιγμές?
Όλα μαζι κλεισμενα
στα λευκα σύννεφα του φυσικού καμβά...



Γράψε μια νότα στ αποψινό σύννεφο..
κανε την βαρκουλα και στειλε την μακριά .

Πέμπτη, 2 Δεκεμβρίου 2010